قابله

وقت تولد

چشم هایت را بستی و

نافم را گره زدی

به تمام لبخندهای خشکیده روی دیوار

و دیوار کشیدی

بین خوشبختی با من

من 

خوشبخت می شدم

اگر می شد

با چشم باز

لب روی لب های مردی گذاشت